درخت اُرس

گرم شو از مهر و ز کین سرد باش...

درخت اُرس

گرم شو از مهر و ز کین سرد باش...

شنبه, ۸ خرداد ۱۳۹۵، ۰۹:۲۵ ب.ظ

هیچ وقت اعتقاد آدم‌ها به اینکه بعدش خوب می‌شود را نفهمیدم. واقعیت این است که هیچ تضمینی وجود ندارد همیشه‌ی خدا پایان شب سیاه سفید باشد. هیچ تضمینی وجود ندارد که بعد از هر سختی راحتی باشد. حتی خدا هم توی کتابش همچین قولی نداده که قطعا پس از هر سختی آسانی است، گفته قطعا با هر سختی آسانی است*...

فرق این دو گزاره شبیه تفاوت این دو کار است:  

انتظار کشیدن منفعلانه برای روزهای خوشِ بعد از هر سختی-که گاهی تا دم مرگ هیچ وقت نمی‌آیند-

و

چشم باز کردن تویِ سختی‌ها و  پیدا کردن نقطه‌های روشن.

نقطه‌های روشنی که وقتی پیدایشان می‌کنی پرواز می‌کنند و می‌آیند می‌نشینند روی شانه‌ات. چشمت را باز می‌کنند، حالت را خوب می‌کنند و همه‌چیز را آسان‌تر می‌کنند. آسانی‌های با هر سختی...آسانی‌های تویِ دلِ هر سختی...

 

*إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا

 

  • رعنا

نظرات (۱)

فکر میکنم بشه روی "اعتقاد آدم ها به اینکه بعدش خوب میشود" اسم امید رو گذاشت. که فی نفسه چیز خوبیه و برای ادامه زندگی لازم. 
حقیقتی هم که شما اینجا نوشتید کاملا درسته، آدمها میتونند به جاهایی برسن که دیگه، سختی و آسانی، زشتی و زیبایی، موفقیت و شکست هیچ تفاوتی براشون نداشته باشه.
پاسخ:
حرف شما کاملا درسته.
 من توی این پست بیشتر میخواستم تاکید کنم به اینکه خوبی درون هر بدی گاهی هدیه‌ای هست که باید کشفش کنیم:)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی